Lex Tintel studeerde fotografie maar vond geen voldoening in het vastleggen van de menselijke emotie via dit medium en na een opleiding modeltekenen en portretschilderen aan de academie van Aarschot, werd al snel duidelijk dat olieverf zijn moedertaal was.
Sindsdien is Lex blijven zoeken naar uitdrukking en directheid, steeds in functie van de mens.
Lex Tintel schildert hoofdzakelijk portretten en gebruikt daarvoor het liefst olieverf om zijn mooie kneedbaarheid en textuur. De essentie van een portret ligt voor hem niet zozeer in een identieke overeenkomst met het levensechte model dan wel in de expressie van diens persoonlijkheid. Tijdens het schilderen probeert hij de verf op zo'n manier aan te wenden dat vooral karakter en persoonlijkheid komen bovendrijven. Innerlijke impressie en opvallende gelaatstrekken overtreffen fysische gelijkenissen. Die karakteropbouw komt op de voorgrond door de beklemtoning van opvallende trekken in het gezicht.
In zijn portretten gebruikt Tintel eerder sobere kleuren en elimineert hij bewust al te flatterende gelaatstrekken. Daardoor laten zijn werken een ietwat obscure en duistere impressie na. Hij verkent het menselijke gelaat zoals men dat bij het maanlandschap doet: in al zijn schoonheid, maar niet zonder voorbij te gaan aan de kraters en de verscholen duistere plaatsen.
Tijdens het schilderen gebruikt Tintel zelden het traditioneel schilderspenseel. Eerder dan absolute precisie na te streven prefereert hij te schilderen met een vaste hand, waarbij hij vaak letterlijk grote klodders verf op het doek duwt. In die zin is het toepasselijk hem met een beeldhouwer te vergelijken, die de verf op het doek aanbrengt om ruwe contouren te creëren die vaak meer suggereren dan ze onthullen.
Door de verschillende, dikke lagen aangebrachte verf onstaat er een dynamische structuur. Het portret komt tot leven door een contrast tussen licht en schaduw, diepte en hoogte, het precieze en het onbenoembare, waardoor het de toeschouwer achterlaat met een nasmaak die al meer dan eens indrukwekkend werd genoemd.
Lex Tintel woont en werkt in Gelrode bij Aarschot (Belgie).
" Ik schilder hoofdzakelijk portretten. Wie overeenkomsten vewacht met klassieke portretkunst komt bij mij bedrogen uit. Gelijkenis met bekende koppen zit niet zozeer in de aanblik van een gelijkvormig portret dan wel in de expressie van de persoonlijkheid. Zoals men wel eens spreekt van een karakterkop. Markante koppen inspireren mij om met vaste hand een afbeelding te schilderen waarbij het karakter tot uiting komt via het zetten van de verf. Fysieke gelijkvormigheid moet wijken voor innerlijke impressie en opmerkelijke karaktertekening. Dat zit hem dan vaak in de ogen, de strakke gelaatslijnen, een markante kin.
Opvallend in mijn werk is het gebruik van sobere kleuren en het bewust elimineren van flatterende gelaatstrekken. Mijn kleurenpalet vertrekt van grijstinten en het geheel krijgt vorm in vaak donkere tinten. Het resultaat op doek biedt zelden een vrolijke aanblik. Als schilder houd ik u eerder een sombere, ja soms een morbide spiegel voor.
Ik verken het menselijk gelaat haast als een pokdalig maanlandschap met kraters en verborgen, duistere zijden. Soms heeft men het gevoel alsof men met een camera steeds dieper inzoomt op het doek waarbij dan de typische verfstuctuur wordt blootgelegd. Zo krijgt het geheel een eigen dynamiek, in een spel van licht en schaduw, met vaak dramatische contouren.
De vormgeving die ik hanteer is op zijn minst erg apart. Ik hou van een verfzetting met stevige hand. Vaak duw ik letterlijk klodders op het doek en krijg zo een sobere vormstructuur die meer suggereert dan verhult. Men zou kunnen zeggen dat ik mijn verfzetting aanwend als een beeldhouwer met stugge contouren in plaats van het fijnere lijnenspel aangebracht met penseeltrekken."
|
